بهترین داروی بیش فعالی (قرص بیش فعالی کودکان و بزرگسالان)
149 
وقتی صحبت از داروهای بیش فعالی می شود، معمولاً اولین سوال این است: «کدام قرص بهتر است؟» اما جواب این سؤال به آن سادگی که در نگاه اول به نظر می رسد نیست. دارویی که برای یک کودک نتیجه خوبی دارد، ممکن است برای فرد دیگری مناسب نباشد و حتی در بزرگسالان انتخاب درمان کاملاً متفاوت شود. از طرفی، اسم های مختلف، تفاوت داروهای محرک و غیرمحرک، کوتاه اثر و طولانی اثر بودن داروها و نگرانی درباره عوارض، تصمیم گیری را پیچیده تر می کند. همین موضوع باعث شده بسیاری از والدین و بزرگسالان قبل از شروع درمان، بین اطلاعات پراکنده و بعضاً متناقض سردرگم شوند. در این مقاله قرار است دقیق و مرحله به مرحله بررسی کنیم که داروهای بیش فعالی چه انواعی دارند، هرکدام چه کاربردی دارند و انتخاب آن ها بر چه اساسی انجام می شود.
فهرست عناوین
- 1 داروی بیش فعالی چیست و چگونه عمل می کند؟
- 2 انواع داروهای درمان بیش فعالی کدامند؟
- 3 بهترین داروهای بیش فعالی کدامند؟
- 4 داروی بیش فعالی کودکان باید چه اثری داشته باشد؟
- 5 آیا قرص بیش فعالی روی رشد کودک اثر می گذارد؟
- 6 قرص بیش فعالی بزرگسالان
- 7 بهترین قرص بیش فعالی برای بزرگسالان چیست؟
- 8 قرص بیش فعالی کودکان
- 9 اسم قرص بیش فعالی کودکان چیست؟
- 10 تفاوت داروهای محرک و غیرمحرک بیش فعالی
- 11 قرص های بیش فعالی کوتاه اثر و طولانی اثر چه تفاوتی دارند؟
- 12 داروهای بیش فعالی چه مدت بعد اثر می کنند؟
- 13 از کجا بفهمیم داروی بیش فعالی اثر کرده است؟
- 14 عوارض قرص بیش فعالی چیست؟
- 15 چه کسانی باید در مصرف داروهای بیش فعالی احتیاط بیشتری داشته باشند؟
- 16 تداخل داروهای بیش فعالی با سایر داروها
- 17 آیا قرص بیش فعالی اعتیادآور است؟
- 18 آیا مصرف صحیح داروهای ADHD باعث اعتیاد می شود؟
- 19 سوالات متداول درباره داروهای بیش فعالی
داروی بیش فعالی چیست و چگونه عمل می کند؟
داروهای بیش فعالی برای کاهش علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی یا ADHD استفاده می شوند. این داروها روی بعضی پیام رسان های شیمیایی مغز، به ویژه دوپامین و نورآدرنالین اثر می گذارند؛ موادی که در تمرکز، کنترل تکانه و تنظیم رفتار نقش مهمی دارند. هدف از مصرف این داروها «تغییر شخصیت» فرد یا صرفاً آرام کردن او نیست. درمان موفق باید باعث شود فرد بتواند توجه خود را بهتر حفظ کند، تصمیم های عجولانه کمتری بگیرد و عملکرد مناسب تری در مدرسه، محیط کار یا روابط روزمره داشته باشد. داروهای ADHD به دو گروه اصلی محرک و غیرمحرک تقسیم می شوند. این دو گروه از نظر سرعت شروع اثر، مدت اثر و نحوه تأثیر بر سیستم عصبی با یکدیگر تفاوت دارند؛ به همین دلیل انتخاب دارو باید توسط فوق تخصص بیش فعالی متناسب با شرایط هر فرد انجام شود.
انواع داروهای درمان بیش فعالی کدامند؟
داروهای مورد استفاده برای درمان ADHD به طور کلی در دو گروه محرک و غیرمحرک قرار می گیرند. تفاوت این دو گروه فقط در نام یا قدرت دارو نیست؛ سرعت شروع اثر، مدت اثر، عوارض و شرایطی که پزشک هرکدام را انتخاب می کند نیز متفاوت است.
داروهای محرک بیش فعالی
داروهای محرک بیشترین سابقه استفاده را در درمان ADHD دارند و معمولاً اثر آن ها نسبتاً سریع ظاهر می شود. متیل فنیدات و داروهای خانواده آمفتامین مهم ترین اعضای این گروه هستند. این داروها با افزایش فعالیت دوپامین و نورآدرنالین در بخش هایی از مغز، به بهبود توجه و کنترل تکانه کمک می کنند.
داروهای غیرمحرک بیش فعالی
داروهای غیرمحرک معمولاً دیرتر از محرک ها اثر خود را نشان می دهند، اما در بعضی افراد گزینه مناسب تری هستند. آتوموکستین، گوانفاسین و کلونیدین از داروهایی هستند که در این گروه قرار می گیرند. این داروها ممکن است زمانی مورد توجه قرار گیرند که فرد داروهای محرک را تحمل نکند، پاسخ کافی نگیرد یا شرایط پزشکی خاصی داشته باشد.
در ادامه، هرکدام از این داروها را جداگانه بررسی می کنیم تا تفاوت کاربرد، مدت اثر و نکات مهم مصرف آن ها روشن تر شود.
بهترین داروهای بیش فعالی کدامند؟
داروهای مورد استفاده برای ADHD از نظر مکانیسم اثر، سرعت شروع اثر و مدت ماندگاری با هم تفاوت دارند. بعضی از آن ها محرک هستند و برخی دیگر در گروه داروهای غیرمحرک قرار می گیرند. در ادامه، مهم ترین داروهای بیش فعالی را به صورت خلاصه معرفی می کنیم.
- متیل فنیدات
متیل فنیدات یکی از پرکاربردترین داروهای محرک برای درمان ADHD است. این دارو با افزایش فعالیت دوپامین و نورآدرنالین در بخش هایی از مغز، می تواند به بهبود تمرکز، کاهش حواس پرتی و کنترل بهتر تکانشگری کمک کند. متیل فنیدات در فرم های کوتاه اثر و طولانی اثر وجود دارد و انتخاب نوع آن به مدت زمانی که فرد در طول روز به کنترل علائم نیاز دارد بستگی پیدا می کند.
- ریتالین
ریتالین یکی از نام های تجاری شناخته شده متیل فنیدات است و به همین دلیل بسیاری از افراد آن را به عنوان «قرص بیش فعالی» می شناسند. اثر دارو معمولاً نسبتاً سریع ظاهر می شود، اما مدت اثر بسته به نوع فرآورده و فرمولاسیون آن متفاوت است. مصرف ریتالین باید دقیقاً طبق نسخه انجام شود، چون استفاده خودسرانه یا افزایش دوز می تواند با عوارض و خطر سوءمصرف همراه باشد.
- لیزدگزامفتامین
لیزدگزامفتامین از داروهای محرک طولانی اثر است که پس از ورود به بدن به شکل فعال تبدیل می شود. این ویژگی باعث می شود اثر آن معمولاً تدریجی تر و پایدارتر باشد و در بعضی افراد بخش زیادی از ساعات روز را پوشش دهد.
- دکستروآمفتامین
دکستروآمفتامین از داروهای خانواده آمفتامین است و در درمان ADHD کاربرد دارد. این دارو با اثر بر مسیرهای دوپامین و نورآدرنالین می تواند توجه و کنترل تکانه را بهبود دهد. بسته به کشور و نوع فرآورده، اشکال کوتاه اثر و طولانی اثر آن وجود دارد.
- آتوموکستین
آتوموکستین برخلاف داروهای قبلی یک داروی غیرمحرک است. این دارو بیشتر بر سیستم نورآدرنالین اثر می گذارد و معمولاً اثر آن به صورت تدریجی ظاهر می شود. به همین دلیل نباید انتظار داشت مانند بعضی محرک ها در همان روز نخست نتیجه واضح ایجاد کند. آتوموکستین ممکن است برای افرادی مطرح شود که داروهای محرک برایشان مناسب نیست یا عوارض قابل توجهی ایجاد کرده اند.
- گوانفاسین
گوانفاسین یک داروی غیرمحرک است که در برخی کودکان و نوجوانان مبتلا به ADHD استفاده می شود. این دارو ممکن است به کاهش تکانشگری و بیش فعالی کمک کند، اما در بعضی افراد می تواند باعث خواب آلودگی، سرگیجه یا کاهش فشار خون شود.
- کلونیدین
کلونیدین نیز از داروهایی است که بر گیرنده های آلفا-۲ آدرنرژیک اثر می گذارد. در برخی بیماران، به ویژه زمانی که مشکلاتی مثل بی قراری یا اختلال خواب هم وجود دارد، ممکن است در برنامه درمان قرار بگیرد. قطع آن نباید به صورت ناگهانی انجام شود.
- ویلوکسازین
ویلوکسازین یک داروی غیرمحرک است که در برخی کشورها برای درمان ADHD مجوز گرفته است. این دارو می تواند به کاهش علائم توجه و تکانشگری کمک کند، اما دسترسی و گروه سنی مجاز برای مصرف آن در کشورها متفاوت است.
- بوپروپیون
بوپروپیون داروی اختصاصی خط اول ADHD محسوب نمی شود، اما در برخی بزرگسالان ممکن است به صورت off-label مورد استفاده قرار گیرد؛ به خصوص زمانی که همزمان علائم افسردگی نیز مطرح باشد. تصمیم برای استفاده از آن باید بر اساس شرایط بالینی فرد و نظر پزشک انجام شود.
داروی بیش فعالی کودکان باید چه اثری داشته باشد؟
هدف از مصرف دارو این نیست که کودک بیش از حد آرام یا بی تحرک شود. پاسخ مناسب به درمان معمولاً با نشانه هایی مانند تمرکز بهتر، کاهش رفتارهای تکانشی، انجام بهتر تکالیف، کنترل بیشتر رفتار و کاهش اختلال در مدرسه یا خانه دیده می شود. اگر کودک پس از مصرف دارو بیش از حد خواب آلود، بی حال، تحریک پذیر یا دچار تغییر محسوس در رفتار شود، لازم است وضعیت او با پزشک بررسی شود.
آیا قرص بیش فعالی روی رشد کودک اثر می گذارد؟
برخی داروهای بیش فعالی، به خصوص داروهای محرک، می توانند اشتها را کاهش دهند. اگر کاهش اشتها طولانی شود، ممکن است روی افزایش وزن و در بعضی کودکان روی روند رشد اثر بگذارد. به همین دلیل قد، وزن و اشتهای کودک باید در طول درمان به صورت منظم پایش شود. کاهش وزن قابل توجه، افت رشد یا بی اشتهایی شدید موضوعی نیست که نادیده گرفته شود و باید با پزشک مطرح شود.
قرص بیش فعالی بزرگسالان
در بزرگسالان، ADHD معمولاً فقط با بیش تحرکی دیده نمی شود و مشکلاتی مثل حواس پرتی، فراموشکاری، بی نظمی، تأخیر در انجام کارها، تصمیم های تکانشی و مشکل در مدیریت زمان می توانند پررنگ تر باشند. بنابراین هدف از درمان دارویی، بهبود عملکرد روزانه و کنترل این علائم است. برای درمان ADHD در بزرگسالان ممکن است از داروهای محرک مانند متیل فنیدات و برخی داروهای خانواده آمفتامین یا داروهای غیرمحرک مانند آتوموکستین استفاده شود. انتخاب بین این گزینه ها به شدت علائم، مدت اثر مورد نیاز، عوارض و شرایط پزشکی فرد بستگی دارد.
بهترین قرص بیش فعالی برای بزرگسالان چیست؟
یک داروی واحد را نمی توان برای همه بزرگسالان بهترین گزینه دانست. بعضی افراد با داروهای محرک پاسخ خوبی می گیرند، در حالی که در برخی دیگر به دلیل عوارض، بیماری های همراه یا خطر سوءمصرف، داروی غیرمحرک ممکن است مناسب تر باشد. وجود اضطراب، افسردگی، مشکلات خواب، فشار خون بالا، بیماری قلبی یا سابقه مصرف مواد می تواند روی انتخاب دارو اثر بگذارد. به همین دلیل نسخه مناسب برای یک فرد، لزوماً برای فرد دیگری مناسب نیست.
قرص بیش فعالی کودکان
درمان دارویی ADHD در کودکان با بزرگسالان یکسان نیست و سن کودک، شدت علائم، شرایط مدرسه، خواب، اشتها، وزن و بیماری های همراه در انتخاب دارو نقش دارند. به همین دلیل نمی توان صرفاً بر اساس اسم یک دارو تصمیم گرفت که برای کودک مناسب است. در کودکان کم سن، معمولاً مداخلات رفتاری و آموزش والدین اهمیت بیشتری دارند و دارو زمانی مطرح می شود که علائم قابل توجه باشند و روی عملکرد روزانه کودک اثر بگذارند. در سنین مدرسه، بسته به شرایط کودک ممکن است از داروهای محرک یا غیرمحرک استفاده شود که تشخیص آن بر عهده فوق تخصص بیش فعالی کودکان می باشد.
اسم قرص بیش فعالی کودکان چیست؟
از جمله داروهایی که ممکن است برای کودکان مبتلا به ADHD تجویز شوند می توان به متیل فنیدات، بعضی داروهای خانواده آمفتامین، آتوموکستین، گوانفاسین و کلونیدین اشاره کرد. البته همه این داروها برای هر کودک یا هر گروه سنی مناسب نیستند. پزشک معمولاً درمان را با توجه به شدت علائم، مدت زمانی که کودک در طول روز به کنترل علائم نیاز دارد و احتمال بروز عوارض انتخاب می کند. گاهی نیز لازم است نوع یا دوز دارو در چند مرحله تنظیم شود تا بهترین تعادل بین کنترل علائم و عوارض به دست آید. اگر در تهران هستید می توانید برای انتخاب مناسب ترین قرص adhd نوبت بهترین دکتر بیش فعالی کودکان در تهران را رزرو کنید.
تفاوت داروهای محرک و غیرمحرک بیش فعالی
| مورد مقایسه | داروهای محرک | داروهای غیرمحرک |
|---|---|---|
| نمونه داروها | متیل فنیدات، لیزدگزامفتامین، دکستروآمفتامین | آتوموکستین، گوانفاسین، کلونیدین |
| سرعت شروع اثر | معمولاً سریع و گاهی از همان روز اول قابل مشاهده است | معمولاً آهسته تر و ممکن است چند روز تا چند هفته زمان ببرد |
| کاربرد اصلی | کنترل سریع تر علائمی مثل حواس پرتی، تکانشگری و بیش فعالی | زمانی که محرک ها مناسب نیستند، عارضه ایجاد می کنند یا پاسخ کافی ندارند |
| مدت اثر | بسته به نوع دارو می تواند کوتاه اثر یا طولانی اثر باشد | معمولاً برای کنترل مداوم علائم در طول روز استفاده می شوند |
| احتمال سوءمصرف | بیشتر است و باید با کنترل دقیق مصرف شوند | به طور کلی کمتر است |
| اثر بر اشتها | کاهش اشتها نسبتاً شایع است | بسته به دارو متفاوت است |
| اثر بر خواب | ممکن است باعث بی خوابی شود | بعضی داروها ممکن است خواب آلودگی ایجاد کنند |
| اثر بر فشار خون و ضربان قلب | ممکن است ضربان قلب و فشار خون را افزایش دهند | برخی ممکن است فشار خون را کاهش دهند و برخی اثر متفاوتی دارند |
| مناسب برای چه افرادی | بسیاری از کودکان، نوجوانان و بزرگسالان در صورت نبود منع مصرف | افرادی که محرک ها را تحمل نمی کنند یا شرایط پزشکی خاصی دارند |
| نکته مهم | اثر سریع تر به معنی مناسب تر بودن برای همه نیست | شروع اثر کندتر به معنی ضعیف تر بودن دارو نیست |
در عمل، پزشک بین این دو گروه بر اساس سن، شدت علائم، سابقه پزشکی، کیفیت خواب، اشتها، فشار خون، خطر سوءمصرف و پاسخ فرد به درمان تصمیم می گیرد. بنابراین نمی توان گفت داروهای محرک همیشه بهتر از غیرمحرک ها هستند یا برعکس.
قرص های بیش فعالی کوتاه اثر و طولانی اثر چه تفاوتی دارند؟
داروهای بیش فعالی فقط از نظر ماده مؤثره با هم تفاوت ندارند؛ بعضی از آن ها کوتاه اثر و بعضی طولانی اثر هستند. این تفاوت مشخص می کند دارو تقریباً چه مدت در طول روز می تواند علائم ADHD را کنترل کند.
داروهای کوتاه اثر بیش فعالی
داروهای کوتاه اثر معمولاً سریع تر شروع به اثر می کنند، اما مدت اثر آن ها محدودتر است. در بعضی افراد ممکن است برای پوشش کامل ساعات مدرسه، دانشگاه یا کار به بیش از یک نوبت مصرف در روز نیاز باشد.
مزیت اصلی این داروها انعطاف بیشتر در تنظیم زمان مصرف است، اما مصرف چندباره در طول روز می تواند برای بعضی کودکان یا بزرگسالان دشوار باشد.
داروهای طولانی اثر بیش فعالی
داروهای طولانی اثر به گونه ای طراحی شده اند که ماده دارویی را به تدریج آزاد کنند و برای ساعات بیشتری از روز اثر داشته باشند. به همین دلیل ممکن است با یک نوبت مصرف، بخش عمده ساعات مدرسه یا کار را پوشش دهند.
این نوع داروها می توانند نیاز به مصرف دارو در میانه روز را کاهش دهند، اما اگر عارضه ای مانند کاهش اشتها یا بی خوابی ایجاد شود، ممکن است آن عارضه نیز مدت بیشتری ادامه پیدا کند.
داروهای بیش فعالی چه مدت بعد اثر می کنند؟
زمان شروع اثر داروهای ADHD به نوع دارو بستگی دارد. بعضی داروها نسبتاً سریع اثر می کنند، اما برخی دیگر برای ایجاد نتیجه قابل ارزیابی به چند روز یا حتی چند هفته زمان نیاز دارند. داروهای محرک مانند متیل فنیدات و داروهای خانواده آمفتامین معمولاً سریع تر اثر می کنند و ممکن است اثر آن ها در همان روز مصرف قابل مشاهده باشد. البته شدت و مدت این اثر به نوع دارو، فرمولاسیون و دوز مصرفی بستگی دارد. در شروع درمان، پزشک معمولاً فقط به این موضوع نگاه نمی کند که دارو «اثر کرده یا نه»؛ بلکه بررسی می کند آیا تمرکز، کنترل تکانه و عملکرد روزانه بهتر شده و در مقابل چه عوارضی ایجاد شده است. داروهای غیرمحرک مانند آتوموکستین معمولاً اثر تدریجی تری دارند. ممکن است تغییرات اولیه زودتر دیده شوند، اما برای قضاوت دقیق درباره اثربخشی آن ها معمولاً زمان بیشتری نسبت به داروهای محرک لازم است.
به همین دلیل نباید یک داروی غیرمحرک را بعد از چند نوبت مصرف، خودسرانه بی اثر دانست یا قطع کرد.
از کجا بفهمیم داروی بیش فعالی اثر کرده است؟
اثر مناسب دارو فقط با کمتر شدن تحرک مشخص نمی شود. نشانه های مهم تر معمولاً شامل موارد زیر هستند:
- تمرکز بهتر روی کار یا درس
- کاهش حواس پرتی
- کنترل بهتر رفتارهای تکانشی
- تمام کردن بهتر فعالیت ها
- کاهش فراموشکاری و بی نظمی
- بهبود عملکرد در مدرسه، دانشگاه یا محل کار
- کاهش تنش های ناشی از علائم ADHD در خانه
اگر با وجود مصرف منظم دارو تغییری در عملکرد ایجاد نشود یا عوارض از فواید درمان بیشتر باشد، لازم است درمان توسط پزشک دوباره بررسی شود. برای دریافت نوبت از بهترین روانپزشک در تهران به این صفحه مراجعه کنید.
عوارض قرص بیش فعالی چیست؟
عوارض داروهای ADHD به نوع دارو، دوز مصرفی و ویژگی های فردی بستگی دارد. بعضی عوارض در شروع درمان بیشتر دیده می شوند و ممکن است با تنظیم دوز یا تغییر زمان مصرف کاهش پیدا کنند، اما برخی علائم نیاز به ارزیابی جدی تر دارند.
عوارض شایع داروهای محرک
داروهای محرک مانند متیل فنیدات و آمفتامین ها ممکن است باعث بروز این موارد شوند:
- کاهش اشتها
- کاهش وزن
- بی خوابی یا دیر خوابیدن
- سردرد
- دل درد یا ناراحتی گوارشی
- تحریک پذیری یا بی قراری
- افزایش ضربان قلب
- افزایش فشار خون
این عوارض در همه افراد رخ نمی دهند و شدت آن ها نیز متفاوت است.
عوارض داروهای غیرمحرک
عوارض داروهای غیرمحرک بسته به نوع دارو متفاوت است. برای مثال، آتوموکستین ممکن است با تهوع، کاهش اشتها، خستگی یا خواب آلودگی همراه باشد. گوانفاسین و کلونیدین نیز در بعضی افراد می توانند باعث خواب آلودگی، سرگیجه یا کاهش فشار خون شوند.
چه کسانی باید در مصرف داروهای بیش فعالی احتیاط بیشتری داشته باشند؟
داروهای ADHD برای بسیاری از افراد قابل استفاده اند، اما در بعضی شرایط باید با ارزیابی دقیق تر شروع شوند. وجود یک بیماری زمینه ای الزاماً به معنی ممنوع بودن دارو نیست، اما می تواند روی نوع دارو، دوز و نحوه پایش اثر بگذارد.
افرادی که شرایط زیر را دارند، باید پیش از شروع درمان حتماً پزشک را در جریان بگذارند:
- بیماری قلبی یا سابقه آریتمی
- فشار خون بالا یا کنترل نشده
- سابقه غش یا تپش قلب غیرعادی
- صرع یا سابقه تشنج
- تیک یا سندرم تورت
- اضطراب شدید یا حملات پانیک
- افسردگی شدید یا اختلال دوقطبی
- اختلالات خواب قابل توجه
- سابقه سوءمصرف مواد یا دارو
- مصرف همزمان چند داروی روان پزشکی
در این افراد ممکن است پزشک قبل از تجویز، بررسی های بیشتری انجام دهد یا دارویی را انتخاب کند که با شرایط بیمار سازگاری بیشتری داشته باشد.
تداخل داروهای بیش فعالی با سایر داروها
داروهای بیش فعالی ممکن است با بعضی داروهای روان پزشکی، داروهای قلب و فشار خون، داروهای بدون نسخه و حتی برخی مکمل ها تداخل داشته باشند. همچنین مصرف زیاد کافئین یا نوشیدنی های انرژی زا همراه با داروهای محرک می تواند در بعضی افراد بی خوابی، بی قراری، افزایش ضربان قلب یا تپش قلب را تشدید کند. به همین دلیل پیش از شروع درمان باید پزشک را از تمام داروها، مکمل ها و فرآورده های گیاهی مصرفی مطلع کرد و در طول درمان نیز داروی جدیدی را بدون بررسی تداخلات شروع نکرد.
آیا قرص بیش فعالی اعتیادآور است؟
این نگرانی بیشتر درباره داروهای محرک مثل متیل فنیدات و داروهای خانواده آمفتامین مطرح می شود، چون این داروها در صورت مصرف نادرست می توانند پتانسیل سوءمصرف و وابستگی داشته باشند. با این حال، مصرف دارو طبق تشخیص پزشک و در دوز تجویزشده با مصرف خودسرانه یا استفاده تفریحی از آن تفاوت دارد.
خطر اصلی زمانی افزایش پیدا می کند که فرد دوز دارو را خودسرانه بالا ببرد، داروی فرد دیگری را مصرف کند، قرص را برای بیدار ماندن یا افزایش تمرکز بدون تشخیص ADHD استفاده کند یا شکل مصرف دارو را تغییر دهد. به همین دلیل داروهای محرک باید دقیقاً طبق نسخه مصرف شوند و در اختیار دیگران قرار نگیرند.
آیا مصرف صحیح داروهای ADHD باعث اعتیاد می شود؟
مصرف درمانی و تحت پایش پزشک به این معنی نیست که فرد حتماً دچار اعتیاد خواهد شد. در درمان اصولی، پزشک پاسخ بیمار، عوارض و الگوی مصرف را بررسی می کند و در صورت وجود سابقه سوءمصرف مواد یا نگرانی درباره وابستگی، ممکن است انتخاب دارو یا نحوه پایش متفاوت باشد. در مقابل، استفاده بدون نسخه از داروهای محرک می تواند خطرناک باشد و احتمال وابستگی، بی خوابی شدید، افزایش فشار خون، تپش قلب و سایر عوارض را بالا ببرد.
نکته مهم: داروهای بیش فعالی را نباید برای افزایش تمرکز، شب بیداری یا بهبود عملکرد در فردی که تشخیص ADHD ندارد مصرف کرد. شروع، افزایش دوز یا قطع این داروها باید با نظر پزشک انجام شود.
سوالات متداول درباره داروهای بیش فعالی
داروهای بیش فعالی چه مدت بعد اثر می کنند؟
داروهای محرک معمولاً سریع تر اثر می کنند و ممکن است اثر آن ها در همان روز مشخص شود. داروهای غیرمحرک معمولاً تدریجی تر عمل می کنند و برای ارزیابی اثر آن ها زمان بیشتری لازم است.
پزشک ممکن است دوز، زمان مصرف، نوع دارو، مدت درمان یا حتی تشخیص اولیه را دوباره بررسی کند. پاسخ ندادن به یک دارو به معنی بی اثر بودن همه داروهای ADHD نیست.
آیا قرص بیش فعالی اعتیادآور است؟
بعضی داروهای محرک پتانسیل سوءمصرف و وابستگی دارند، به خصوص اگر بدون نسخه یا برخلاف دستور پزشک مصرف شوند. به همین دلیل مصرف این داروها باید تحت نظر پزشک باشد.
آیا داروهای بیش فعالی باعث کاهش اشتها می شوند؟
بله، کاهش اشتها یکی از عوارض نسبتاً شایع بعضی داروهای ADHD است. در کودکان باید وزن و روند رشد در طول درمان پایش شود.
آیا می توان قرص بیش فعالی را بدون نسخه مصرف کرد؟
خیر. داروهای بیش فعالی نباید بدون تشخیص و تجویز پزشک مصرف شوند. مصرف خودسرانه می تواند باعث عوارض جدی و در برخی داروها افزایش خطر سوءمصرف شود.
آیا می توان داروی بیش فعالی را ناگهانی قطع کرد؟
این موضوع به نوع دارو بستگی دارد. بعضی داروها نباید به طور ناگهانی قطع شوند؛ بنابراین تغییر دوز یا قطع درمان باید با نظر پزشک انجام شود.
